Saturday, April 21, 2018

"Ik vang de bloesem wel op.."

“Ik vang de bloesem wel voor je op hoor, mama!”
Zei ze en keek haar mama
met een zekere blik aan


“Daar is een bloesem boom!'
Ze wijst
en ze herhaalt
geen zorgen hoor
ik vang het wel op


Trots dat ze wel tegen
bloesem kan
Ze het onzichtbaar draagt
als een aureool 


In zoveel liefde
immuun te raken
voor pollen
en monsters onder
het bed
of in je hoofd


Zij jaagt ze wel weg

– Viviane Rose, 2018

Tuesday, April 17, 2018

Breken aanrakingen af

Cellen breken aanrakingen af
Er ligt overal een beetje man
over de weg waar ik was

Al implodeert het soms
naar mijn hoofd
Waar zinnen uit vraagtekens
onafgemaakt bestaan,
zonder punt


Hoe ik lachte
Terwijl ogen een begin maakten
te vertellen wat ze wilden
Waar ik mijn lichaam
met het geheel aan mij
liet scheiden
En genot was
Er nu twijfel rijst
of ik genoot
Hoe het gelukkig zijn toen
nu ongelukkig zou vallen

Maand na maand mij afbrak,
Maakt mij het mens
wie ik nu ben
Mijn verleden vervreemd,
geraakt, mezelf

De toekomst was toen

Mij zonder wie dan ook
is er stilte
Geen nieuwe, pas gemaakte herinneringen
om af te breken
Geen beetje man

Niets breekt aan
Niets breekt af
(doet niet af,?)

- Viviane Rose, 2018

Monday, April 16, 2018

(Als je moeder wordt . . . is er ook nog poëzie)

Hee, de dag is allang afgelopen
Je bed heeft je vorm al aangenomen
uit protest om nog langer op je te moeten wachten
De kinderloze jaren zijn voorbij
uitslapen net zo


Geen deurbel vraagt
een man binnen te laten
Je schoenen zeggen ssshhhttt
je blijft maar binnen

Danskleding is al verstoft en 'verkleind'
hoe eenzaam en stil en radeloos ook
de warmte van een deken lonkt harder
en daar lig je dan

wat kan dat slapende hoofdje
naast je
de nacht in slaap zoenen

- Viviane Rose, 2018

Saturday, April 14, 2018

Stukjes stad kleven aan

Stukjes stad kleven aan
ze rijgen zich door de maanden
de een na de andere
van Berlijn tot Istanboel
van zwanger
over de blauwe daken
naar Rio en
met tussenpoos is er Lima


Onder draagzak kijken
diep blauwe ronde ogen
Ik red haar
van vreemde handen die
haar wereldvreemde volle
beentjes en armpjes pakken

De pier
kijken we af
tot het zich laat
verblinden in
ondergaande zon

De steden spoelen aan
botsen tegen mij
maken schone verhalen
gaan mee, op reis

Zo ben ik immer
en altijd
op één plek

met haar

- Viviane Rose, 2018

Friday, April 13, 2018

Ben ik deze ochtend, waardeloos

Ben ik deze ochtend, waardeloos
met schrale keel en vermoeid ook
door een kind haar eisen
thuis aan het blijven
en twijfelend over gezonde activiteiten
en verwachtingen aan mezelf
die ik soms wil opleggen
zelfs moet


en blijf twijfelen tot er een nacht is geweest
die mij er doorheen heeft gebracht met slaap

Nu we het over slapen hebben. . .
we wachten op bliksem
en de donder die volgt

ze slaapt snel in, om te worden gewekt
haar wens tevergeefs
– de maan was zichtbaar blijven schijnen
terwijl de zon haar halve ronde maakte –
(het weer kun je geschreven niet verwachten)
ze werd in de ochtend wakker
met buiten zon en geen in haar

De dagen mogen als bliksem inslaan
en in ons nadenderen

We willen geen snotneuzen hebben
maar zijn
lachen op topsport niveau
en in deze gegeven vermoeidheid
in diepe slaap ons wikkelen
 
- Viviane Rose, 2018